پدر تنبک نوازی ایران

استاد حسین تهرانی

۱۲۹۰ هـ.ش تهران – ۱۳۵۲ هـ.ش تهران

دوران کودکی و آغاز موسیقی

حسین تهرانی در سال ۱۲۹۰ خورشیدی در تهران به دنیا آمد. از کودکی علاقه‌مند به ریتم و کوبش بود و خیلی زود به سازهای کوبه‌ای گرایش پیدا کرد. او ابتدا با نوازندگی تنبک در مجالس سنتی و مذهبی آشنا شد و به‌مرور در اجرای آن مهارت یافت.

آموزش حرفه‌ای و اساتید

تهرانی با توجه به استعداد بالایی که داشت، نزد استادان مختلفی آموزش دید، اما مهم‌ترین دوره آموزش او نزد استاد حاج علی‌اکبر خان شهنازی بود که باعث شد درک عمیقی از موسیقی دستگاهی ایران پیدا کند.او همچنین از حبیب سماعی (نوازنده سنتور) تاثیر زیادی گرفت و همراهی با او موجب ارتقاء سطح تنبک‌نوازی‌اش شد.

نقش در موسیقی رسمی

در سال‌های ۱۳۲۰ به بعد، حسین تهرانی به نخستین نوازنده رسمی تنبک در رادیو ایران تبدیل شد. همکاری او با گروه‌های بزرگی مانند گروه استاد صبا و گروه استاد عبادی موجب آشنایی عمومی مردم با تنبک به عنوان یک ساز جدی شد.

بنیان‌گذاری آموزش آکادمیک

تهرانی نخستین کسی بود که آموزش علمی و کلاسیک تنبک را در ایران پایه‌گذاری کرد. او سال‌ها در هنرستان موسیقی ملی تدریس کرد و شاگردان بسیاری تربیت نمود که از جمله مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به افراد زیر اشاره کرد:

استاد محمد اسماعیلی، استاد ناصر فرهنگ‌فر، استاد جهانگیر ملک

و ده‌ها نوازنده‌ی برجسته دیگر

میراث و تأثیر

حسین تهرانی باعث شد تنبک از یک ساز همراه ساده، به یک ساز تکنیکی و مستقل تبدیل شود.

او تکنیک‌های نوین، ریزهای ترکیبی، رول، ضربات متنوع با انگشت و کف دست را نظام‌مند کرد.

تعدادی از ضبط‌های رادیویی، کنسرت‌ها و کتاب‌های آموزشی از او باقی مانده‌اند.

وفات

استاد تهرانی در سال ۱۳۵۲ خورشیدی در تهران درگذشت. اما تأثیر او همچنان در موسیقی ایران زنده است و نامش به عنوان پدر تنبک‌نوازی ایران شناخته می‌شود.