انواع ساز تنبک
ساز تنبک انواع مختلفی دارد که هرکدام کاربرد مخصوص به خود را داشته. عوامل متعددی در دسته بندی آن ها تاثیر میگذارند. برای مثال :
- اندازه
- جنس بدنه
- نوع پوست
تنبک فلزی
ابتدا با تنبک فلزی شروع کنیم. از اسم این ساز میتوان فهمید که بدنه ای فلزی دارد. تنبک های فلزی اکثر مواقع ابعاد غیر استانداردی داشته و پوست نازکی بر دهانه آن ها میکشند. به منظور اتصال پوست به دهانه، از طوق چوبی استفاده میشود که این کار موجب اختلاف سطح زیادی بین دهانه و بدنه ساز شده که موجب خلل در نوازندگی شخص میشود.
ضرب زورخانه
این ساز از جنس سفال ساخته میشود و به همین دلیل وزن زیادی دارد. همچنین ابعاد بزرگی داشته که باعث حجم و پرتاب صدای زیادی در محیط زورخانه میشود. از مشکلات ساز میتوان به شل شدن پوست، شکستگی بدنه و وزن بالای ساز اشاره کرد که امروزه به منظور برطرف کردن ایرادات، این ساز را از جنس چوب یا فایبرگلاس میسازند. برای جلوگیری از شل شدگی پوست، از هیتر حرارتی استفاده میشود که این کار عمر پوست را کم کرده و به مرور چربی و حالت ارتجاعی خود را از دست میدهد.
تنبک چوبی
استاندارد ترین نوع ساز برای نوازندگی، تنبک چوبی است زیرا ابعاد، وزن، سونوریته و کیفیت مطلوبی دارد. جنس بدنه از چوب توت، زبان گنجشک، گردو و… میباشد. پوست مورد استفاده از جنس شتر، بز، گوساله و… بوده و این ساز را در دو اندازه کوچک و بزرگ میسازند.
تنبک فایبرگلاس
بدنه این ساز از جنس فایبرگلاس بوده و علی رقم ظاهر آن که شبیه به ساز چوبی میباشد؛ ولی وزن کم ساز حاکی از جنس فایبرگلاس بوده. این ساز سونوریته و رنگ صوتی مطلوبی ندارد و دهنه آن بعد از مدتی دچار تابیدگی میشود.
ضرب بوشهری
بدنه این ساز فلزی و پوست آن طلقی(مصنوعی) بوده و بیشتر در کنار ساز داربوکا به صورت دوتایی استفاده میشود. در اکثر مواقع این ساز را روی پایه نصب کرده و به صورت ایستاده مینوازند. دهانه و پوست ساز، گاها قابلیت کوک کردن داشته و با آچار های مخصوص این کار را انجام میدهند. اگر بخواهیم این ساز را روی پا بگذاریم و بنوازیم، به دلیل اختلاف سطح دهانه با بدنه، به مشکل برمیخوریم. همچنین به دلیل وجود طوقه کوک، حرکتی مانند بَک، قابل اجرا نیست.
دیدگاهتان را بنویسید